|
| 1. ต้องเป็นการริเริ่มของสังคมไทย ชุมชน วัด และส่วนราชการที่มีความต่อเนื่องซึ่งกันและกันทั้งเชิงพื้นที่และเวลา |
|
| 2. การวางผังและการเข้าถึง ที่เข้าใจบริบทของการเข้าถึงแบบดั้งเดิม |
|
| 3. จารีตพิธีการที่เคยอยู่หน้าวัด ให้อยู่หลังวัด |
|
| 4. การผลิตซ่ำทางความรู้ ความจริง ความดี ความงาม ของสถาปัตยกรรมชิ้นนี้ |
| |
| แนวทางในการปรับปรุง |
|
1. ต้องเป็นการริเริ่มของสังคมไทย ชุมชน วัด และส่วนราชการที่มีความต่อเนื่องซึ่งกันและกันทั้งเชิงพื้นที่และเวลา
สร้างกระแสทรรศน์จากสังคมที่รวมแสงย้อนกลับมาเกิดผลลัพธ์ใหม่ในชุมชนเมือ่กาลเทศะโอกาสมีความเข้มข้น เน้นการสร้างกระบนการมีส่วนร่วมโดยทุกฝ่ายต้องได้ประโยชน์รูปธรรม เช่น ชุมชนมีความนับถือตัวเองและสามารถสร้างรายได้จากการให้บริการพื้นทีการเรียนรู้ การประปามหาสวัสดิ์ในฐานหน่วยงานรัฐที่เป็นส่วนหนึ่งของประวัติศาสตร์ท้องถิ่นหากการเปลี่ยนแปลงทางจารีตทางการอย่างลึกซึ่ง ก็จะทำให้มีโอกาสที่จะเป็นองค์กรระดับนำของประเทศ |
|
| วัดส้มเกลี้ยงจะกลายเป็นวัดตัวเอย่งของการพัฒนาแบบ "หลังวัดพัฒนาตัวอย่าง" กล่าวคือภายใต้เพดานคิดชุดวัดพัฒนาตัวอย่างได้ทำลายสมดุลของความดี ความงามและความรู้ซึ่งสถาปนาร่วมระหว่างชุมชน วัด และระบบนิเวศ ดังนั้นการรื่อฟื้นมรดกที่เหลืออยู่ในส่วนน้อยให้เกิดพลังทางสังบคมอย่างยิ่งใหญ่ จะทำให้วัดส้มเกลี้ยงกลายเป็นที่ยอมรับ |
|
2. การวางผังและการเข้าถึง ที่เข้าใจบริบทของการเข้าถึงแบบดั้งเดิม
จะเป็นเนื้อหาที่สำคัญของสะพาน ในทิศทางที่ตรงข้ามกับสภาพที่เป็นอยู่กล่าวึอ การเข้าถึงใหม่จากสาธารณะ จากถนนตลิ่งชันสุพรรณบุรีเดิม ที่บริเวณแยกคลองขื่อขวาง ถนนเลียบข้างทิศเหนือของโครงการประปามหาสวัสดิ์ ณ ที่จุดตัดของถนนซอยกับร่องรอยของทางเชื่อมชุมชนโบราณ เสนอให้สร้างพื้นที่รองรับการเข้าถึงและการหมายตาและการต้นเริ่มใหม่ของสิ่งที่หลงเหลือในภูมิทัศน์เรือกสวนไทยโดยประกอบสร้างองค์ประกอบของสถาปัตยกรรมไทยประณีตศิลป์ที่เกิดการการศึกษาโครงสร้างของสะพานวัดส้มเกลี้ยงเป็นสถานที่เปลี่ยนความรู้สึกและทิศทาง จากจุดนี้เดินเข้าสู่แนวแกนดั้งเดิม ซึ่งเชื่อมชุมชนชาวสวนกับวัดของพวกเขา ณ ที่สะพานแห่งนี้ทีสายน้ำและแผ่นดินและผู้คนได้พบกัน |
|
3. จารีตพิธีการที่เคยอยู่หน้าวัด ให้อยู่หลังวัด
จารีตประเพณีเป็นทีว่างทางสถาปัตยกรรมที่มีอำนาจสูงแต่มีต้นทุนต่ำ ดังนั้นการเปลี่ยนย้ายพื้นที่จารีตเช่น การสรงน้ำพระวันสงกรานต์ให้มาอยู่ชาคลอง โดยออกแบภูมิทัศน์ชายคลองให้เป็นพื้นที่สาธารณะที่รองรับการใช้งานได้มากขึ้น ใช้แนวคิดของการทำจิตกรรมฝาผนังภายนอกอาคารเพื่อสร้างบูรณภาพแบบใหม่สำหรับฉากหลังอนุรักษ์ศาลาข้างสะพานเป็นพื้นที่เฉพาะสำหรับบการเรียนรู้ทางสถาปัตยกรรมด้วยสื่อการสอนแบบถาวร สะพานไม้เครื่องสับทรงโรงเป็นทั้งฉากหลังและจุดเด่น |
|
4. การผลิตซ่ำทางความรู้ ความจริง ความดี ความงาม ของสถาปัตยกรรมชิ้นนี้
เป็นพันธะและสมบัติร่วมของวัฒนธรรมสถาปัตยกรรมของโลก รายได้จากการเยื่ยมชมใช้บำรุงรักษาอาหารตามแบบเดิม โดยมีการเรียนรุ้สุนทรียสัมผัสทางสถาปัตยกรรมไทยและภูมิทัศน์วัฒนธรรมไทยอันมีความพิเศษ ผ่านระบบกองทุนมรดกวิถีชนหรือกองทุนท้องถิ่น |
|
| |
